Θ.ΒοήθειαςΘ.Βοήθειας   ΑναζήτησηΑναζήτηση   Εγγεγραμμένα μέληΕγγεγραμμένα μέλη   Ομάδες ΧρηστώνΟμάδες Χρηστών  ΕγγραφήΕγγραφή  ΠροφίλΠροφίλ 
Συνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σαςΣυνδεθείτε, για να ελέγξετε την αλληλογραφία σας   ΣύνδεσηΣύνδεση 

ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ GEMA ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    www.filosofia.gr Αρχική σελίδα -> Συζητήσεις για Θέματα
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
KOSTAS GIAVASOGLOU
Πρύτανης


Εγγραφή: 19 Ιούν 2011
Δημοσιεύσεις: 164

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Οκτ 22, 2019 9:14 pm    Θέμα δημοσίευσης: ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ GEMA ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ Απάντηση με Συμπερίληψη

Από το έργο GEMA του Λιαντίνη και η σχέση με την φιλοσοφία του Ηράκλειτου αλλά και με τον Μύθο του Σπηλαίου από το έβδομο βιβλίο της Πολιτείας του Πλάτωνα
Εργασία μου στο φιλοσοφικό φόρουμ.
Λιαντίνης GEMA.
Κβαντομηχανικη Αρχή της Απροσδιοριστίας
Ένα τσακάλι κυνηγάει ένα λαγουδάκι, το πλησιάζει να το φάει όμως την τελευταία στιγμή το λαγουδάκι χάνεται από το τσακάλι. Εμείς που παρακολουθούμε χαιρόμαστε γιατί σώθηκε το λαγουδάκι, όμως εδώ υπάρχει λάθος, σώθηκε το λαγουδάκι, όμως θα πεθάνει της πείνας το τσακάλι. Εδώ είναι για να ζήσει το ένα από τα δύο. Ή το τσακάλι ή ο λαγός. Ούτε και τα δύο γίνεται να ζήσουν, ούτε και τα δύο να πεθάνουν. Ή το ένα θα συμβεί, ή το άλλο. Τρίτον δεν γίνεται. Tertium non datur.
Αν φύγουμε από τη λογική του είτε…είτε, και πάμε στη λογική του τόσο.. όσο, ο συλλογισμός θα ξετυλιχθεί εντελώς διαφορετικά. Από αντιθετικός, γίνεται συμπληρωματικός.
Θέλω να είπω: για να ζήσει το τσακάλι πρέπει να πεθάνει ο λαγός’ και αντίστροφα, για να ζήσει ο λαγός πρέπει να πεθάνει το τσακάλι.
Με άλλα λόγια, η ζωή στο προκείμενο είναι συνάρτηση του θανάτου, και ο θάνατος συνάρτηση της ζωής. Ζει το τσακάλι, αυτό σημαίνει ότι χρωστά την ζωή του στον θάνατο του λαγού. Ζει ο λαγός; Αυτό σημαίνει ότι χρωστά την ζωή του στον θάνατο του τσακαλιού. Το ένα ζει χάρη στο θάνατο. Το άλλο πεθαίνει χάρη στη ζωή.
Το εξαγόμενο είναι πως η βάση σε κάθε μορφής ζωής είναι ο θάνατος. Ο Θάνατος είναι το θεμέλιο και η αιτία της ζωής. Χωρίς θάνατο, δεν υπάρχει ζωή. Ζωή και θάνατος είναι τα δύο μισά που δίνουν εκείνο το απλό και απόλυτο φαινόμενο, που το ονομάζουμε φύση, φύεσθαι, γέννηση natura.
Ο Θάνατος είναι το αντίθετο της ζωής και η ζωή το αντίθετο του θανάτου, και όμως δεν υπάρχει ζωή χωρίς θάνατο και θάνατος χωρίς ζωή. Το ένα ζει μέσα από το άλλο. Σε μια διαλεκτική σχέση ευρίσκονται τα δύο όπου γεννούν κίνηση και ανομοιομορφία. Ζωή και θάνατος δημιουργούν την αέναη κίνηση του κόσμου μέσα στο χωροχρονικό συνεχές. Η αντίφαση κάθε πράγματος με τον εαυτό του, είναι αυτό που δημιουργεί μια διαλεκτική σχέση βάσει της οποία υπάρχει η κίνηση.
Ο Ηράκλειτος λέει (μετάφραση Κ.Αξελός) ότι όπου υπάρχει στασιμότητα κυριαρχεί ο θάνατος. Όπου όμως συμβαίνει αλλαγή και η μετάβαση υπάρχει πόλεμος και διχόνοια. Η σύγκρουση των αντιθέτων είναι αυτή που φέρνει την κίνηση. Ο αέναος ανταγωνισμός και η έριδα που διαταράσσουν τον κόσμο, τον φέρνουν τελικά σε αρμονία γιατί διαγράφουν τους νόμους του γίγνεσθαι και της συνεχούς ροής. Κάθε πράγμα ενέχει με αντίθεση με τον ίδιο του τον εαυτό. Η κίνηση δημιουργείται από την σύγκρουση των αντιθέτων.
Όλα συνδέονται μεταξύ τους, όλα είναι αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα, Το κάθε πράγμα έχει και το αντίθετό του και η διπολική αυτή σχέση είναι η κινητήρια δύναμη του κόσμου που θεμελιώνει το τελικό αποτέλεσμα μέσα από την αδιάκοπη κίνηση και αλλαγή. Η ανομοιομορφία είναι αυτή που δίνει την κίνηση, την ζωή, το ταίριασμα των ανομοιόμορφων, η ομοιομορφία φέρει στατικότητα θάνατο.
Ο Λόγος είναι το ενοποιητικό στοιχείο του κόσμου. Ο Λόγος είναι Φωτιά και η Φωτιά Λόγος. Ο Λόγος συνενώνει τα αντίθετα και, όπως και ο χρόνος διαπερνά και εξουσιάζει το περιέχον. Δεν είναι η αρχή του κόσμου γιατί σε ένα σύμπαν που << ήν αεί και έσται>>, αρχή και τέλος δεν έχουν νόημα. Εφόσον το σύμπαν υπάρχει από πάντα, αρχή και τέλος δεν έχουν νόημα γιατί δεν υπάρχουν.
Η φωτιά είναι η αρχή που μαζί με τον λόγο και τον χρόνο διαπνέει το σύμπαν. Αλλά όπως και με τον λόγο δεν είναι το αρχικό δημιουργικό στοιχείο. Φωτιά Λόγος και Χρόνος εξουσιάζουν τον Κόσμο μέσα από την συνεχή διακύμανση των αντιθέτων, μέσα από την ατέρμονη ροή των πραγμάτων. Η Φωτιά κυρίαρχο στοιχείο του σύμπαντος μπλέκεται σε κυκλική μετατροπή, σε μια μεταστοιχείωση, μέρη της οποίας είναι τα άλλα τρία στοιχεία, ο αέρας, η γη, και το νερό. Όλα συντίθενται και αποδομούνται μέσα από συνεχείς μεταβολές των μερών που συνθέτουν το όλον.
Εδώ θα μπορούσε να σκεφθεί κάποιος, μήπως ο Λόγος που συνταιριάζει τα αντίθετα, είναι το ενοποιητικό στοιχείο του κόσμου, που τα συνθέτει είναι και το ανώτερο στοιχείο που κυριαρχεί. Και Λόγος=Φωτιά=Φως=Ενέργεια. Ο Λόγος, ίσως είναι το αρχικό στοιχείο, αν και ο Ηράκλειτος λέει ότι τα πάντα υπάρχουν από πάντοτε. Σε μια πλατωνική θεώρηση θα μπορούσε να είναι ο Δημιουργός. Όμως στην Ηρακλείτια θεώρηση όλα είναι κύκλος και δεν υπάρχει αρχικό στοιχείο γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει νόημα. Ο παγκόσμιος νόμος της ηθικής και του Θεού εδώ δεν έχουν θέση γιατί ο κόσμος δεν έχει καμία αιτιολογία. Περισσότερο θα μπορούσε να θεωρήσει κάποιος ότι εδώ ισχύσει ο νόμος της παγκόσμιας αρμονίας. Δεν υπάρχει κατά τον Ηράκλειτο κάτι έξω από τον κόσμο αυτό, μια διάνοια.
Η Φωτιά δεν είναι η αρχή του κόσμου γιατί ο κόσμος δεν έχει αρχή και τέλος. Είναι το αέναο γίγνεσθαι στο οποίο αντανακλάται ο κόσμος κάθε λεπτό. Η φωτιά συμμετέχει στην κυκλική πορεία της μετατροπής των στοιχείων και είναι η κινητήρια δύναμη της μεταβολής αυτής. Λόγος και Φωτιά εξουσιάζουν τον κόσμο, αλλά εκ των ένδον. Η Ηρακλείτεια σκέψη φώτισε τον δρόμο της σύλληψης του κόσμου ως μιας και μοναδικής οντότητας, και του παραμερισμού κάθε έννοιας δημιουργισμού και εσχατολογίας, υπέρ μια διαλεκτικής του γίγνεσθαι. (Μετάφραση Κ. Αξελός).
Ο βαθύτερος νόμος της φύσης, δεν είναι ή το ένα, ή το άλλο ανεξάρτητα από το ένα ή το άλλο. Αλλά είναι ή το ένα ή το άλλο μέσα από το ένα ή το άλλο.
Είναι η ζωή του λαγού μέσα από το θάνατο του τσακαλιού, ή η ζωή του τσακαλιού μέσα από τον θάνατο του λαγού.
Δε δίδεται, δηλαδή, ούτε το πρώτο (η ζωή του λαγού) ούτε το δεύτερο ( η ζωή του τσακαλιού), αλλά μόνο το τρίτο δίδεται, που προκύπτει σαν απροσδιοριστία του πρώτου και του δεύτερου. Μόνο tertium datur.
Αυτή η κυρίαρχη τάξη μέσα στη φύση καταργεί τον ένα από τους τέσσερεις νόμους της κλασικής λογικής. Καταργεί το νόμο του τρίτου ή μέσου αποκλείσεως. Prin-cipium exclusi tertii sive medii.
Όχι μόνο καταργεί το νόμο του τρίτου ή μέσου αποκλείσεως, αλλά αντίστροφα ιδρύει και επιβάλλει τον αντίθετό του σαν τον κυρίαρχο νόμο της λογικής πάνω στον οποίο στηρίζεται ο νόμος της ταυτότητας (Α είναι Α), και ο δεύτερος νόμος της αντίφασης (Α δεν είναι όχι Α).
Ο νόμος της μη αποκλείσεως του μέσου ή του τρίτου, Principium non exclusi tertii sive medii, μετά το 1927 που ο Χαϊζεμπεργκ διατύπωσε την αρχή της απροσδιοριστίας γίνεται ο υπερνόμος και της λογικής του ανθρώπου και της φύσης του κόσμου.
Με την αρχή της απροσδιοριστίας αναποδογυρίστηκε όλο το σύμπαν της λογικής του ανθρώπου.
Όπως η θεωρία της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάϊν υπερκέρασε την κλασική μηχανική του Νεύτωνα έδειξε ότι σ΄ένα πιο υψηλό επίπεδο της πραγματικότητας, στον μεγάκοσμο με αποστάσεις παρσέκ και με ταχύτητες σε κλάσμα της ταχύτητας του φωτός, δεν ισχύουν οι νόμοι της κλασικής μηχανικής του μακρόκοσμου, έτσι και η θεωρία της απροσδιοριστίας του Χαϊζεμπεργκ υπερκέρασε την κλασική Λογική του Αριστοτέλη, γιατί έδειξε ότι σ’ ένα πιο χαμηλό επίπεδο της πραγματικότητας, στο μικρόκοσμο με μάζες διαστάσεων ατόμου και ταχύτητες κλάσμα της ταχύτητας του φωτός, δεν ισχύουν οι νόμοι της κλασικής λογικής του Αριστοτέλη.
Ολόκληρο το ντετερμινιστικό σύμπαν του Λαπλάς κατέρρευσε.
Το πείραμα του Βέρνερ Χάϊζεμπεργκ, να προσδιορίσει ταυτόχρονα και ακριβώς τη θέση και την ορμή του ηλεκτρονίου ενός ατόμου, το συνόδευε η ακόλουθη δυσκολία:
όταν το ποσό ενέργειας που έπεφτε επάνω στο ηλεκτρόνιο ήταν χαμηλής συχνότητας, ραδιοακτινοβολία μικροκυμάτων 10 επί ας πούμε, τότε η θέση και η κίνηση του ηλεκτρονίου μπορούσε να προσδιορισθεί ταυτόχρονα και ακριβώς, αλλά και δε μπορούσε. Γιατί η ενέργεια ήταν τόσο ασθενής, ώστε να μη διαταράζεται η κατάσταση του ηλεκτρονίου. Όμως η ενέργεια ήταν και τόσο ασθενής ώστε να μένει σχεδόν αόρατο το ηλεκτρόνιο. Κρατούσε την ορμή αλλά έχασε τη θέση.
Όταν το ποσό της ενέργειας που έπεφτε επάνω στο ηλεκτρόνιο ήταν υψηλής συχνότητας ακτινοβολία γ ραδιενεργού σώματος , τότε η θέση και η κίνηση του ηλεκτρονίου μπορούσε να προσδιοριστεί ταυτόχρονα και ακριβώς, αλλά και δεν μπορούσε. Γιατί η ενέργεια ήταν τόσο ισχυρή, ώστε να γίνεται καθαρά ορατό το ηλεκτρόνιο. Όμως η ενέργεια ήταν και τόσο ισχυρή, ώστε να διαταράζεται η κατάσταση του ηλεκτρονίου. Κρατούσε τη θέση αλλά έχανε την ορμή.
Όταν το ποσό της ενέργειας που έπεφτε πάνω στο ηλεκτρόνιο ήταν μέτριας συχνότητας ακτινοβολία ανάμεσα στο ορατό φάσμα 10 στην τετάρτη δύναμη οπι και στο υπεριώδες ΙΟ στην 116η δύναμη ας πούμε, τότε η θέση και η κίνηση του ηλεκτρονίου μπορούσε να προσδιορισθεί ταυτόχρονα και ακριβώς, αλλά με το ελάχιστο δυνατό σφάλμα. Γιατί η ενέργεια ήταν τόσο ασθενοϊσχυρή, ώστε μόλις να διαταράζεται η κατάσταση του ηλεκτρονίου, και τόσο ισχυροασθενής, ώστε μόλις να γίνεται ορατό.
Μόλις που κρατούσε τη θέση του και μόλις που κρατούσε την ορμή του. Αυτό το μόλις είναι το ελάχιστο δυνατό σφάλμα στον προσδιορισμό της θέσης Δρ και το ελάχιστο δυνατό σφάλμα της κίνησης Δς του ηλεκτρονίου.
Αυτό το μόλις είναι η αρχή της απροσδιοριστίας που ανακάλυψε ο Χάϊζεμπεργκ μέσα στη δομή των χημικών στοιχείων. Μέσα στη δομη, δηλαδή των λίθων με τους οποίους είναι κτισμένο το σύμπαν.
Το γινόμενο του σφάλματος στον προσδιορισμό της θέσης και της ορμής του ηλεκτρονίου δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να είναι μικρότερο από τη σταθερά του ΠΛΑΝΚ.
Εάν μεγαλώνει η τιμή του σφάλματος στον προσδιορισμό της θέσης (ακτινοβολία προς το ασθενές του φάσματος), τότε μικραίνει ανάλογα η τιμή του σφάλματος στον προσδιορισμό της ορμής. Εάν μεγαλώσει η τιμή του σφάλματος στον προσδιορισμό της ορμής ( ακτινοβολία προς το ισχυρό του φάσματος), τότε μικραίνει ανάλογα η τιμή του σφάλματος στον προσδιορισμός της θέσης. Όσο καθαρότερα βλέπω το ηλεκτρόνιο, τόσο περισσότερο διαταράσσεται η κατάστασή του, όσο πιο ανενόχλητο μένει το ηλεκτρόνιο τόσο δυσκολότερα το διακρίνω.
Όσο περισσότερο πλησιάζει το τσακάλι τον λαγό και ξεμακραίνει ο λαγός από το τσακάλι, τόσο περισσότερο προσεγγίζεται η πιθανότητα να μη πεθάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Η ζωή οντοποιείται και αποθεώνεται τα ταυτόχρονα και για τα δύο ζώα ανάμεσα στη στιγμή της αστραπής. Αυτή η στιγμή της αστραπής μετρήθηκε από τον Χάϊζεμπεργκ, και η ελάχιστη δυνατή τιμή της βρέθηκε να φθάνει ως το όριο της σταθεράς του Πλάνκ. Όχι παρακάτω.
Απροσδιοριστία είναι η στιγμή της αστραπής.
Εκείνο που θέλεις να ειπείς με την αρχή της απροσδιοριστίας ο Πάουλι σε μια επιστολή του στον Χάϊζεμπεργκ, εγώ το παριστάνω ως εξής:
Η μπορεί κανείς να κοιτάζει τον κόσμο με τον οφθαλμό ρ και να έχει εικόνα- ημπορεί ανάποδα να τον κοιτάξει με τον οφθαλμό q και να έχει εικόνα, αν όμως ανοίξει και τα δύο μάτια του ταυτόχρονα, τότε δεν έχει εικόνα. Θα πλανηθεί.
Το διαβάζω ως εξής:
Ημπορείς να κοιτάς το τσακάλι να πεθαίνει και το λαγό να ζει. Έχεις εικόνα. Ημπορείς ανάποδα να κοιτάς το τσακάλι να ζει και το λαγό να πεθαίνει. Έχεις εικόνα. Αν όμως θέλεις να ειδείς ταυτόχρονα να ζουν ή να πεθαίνουν και ο λαγός και το τσακάλι, τότε δεν έχεις εικόνα. Θα πλανηθείς.
Αυτός είναι ο λόγος που όλοι οι σπουδαίοι άνθρωποι, όσοι προσέγγισαν τον βυθό της αληθείας για τη φύση και τη ζωή, υπήρξαν σχιζοφρενικοί.
Είναι κοινός και απλός ο λόγος ότι μεγαλοφυία σημαίνει παραφροσύνη.
Γιατί όλα τα μεγάλα έργα γεννούνται και μεγαλώνουν απάνου στη στιγμή της αστραπής του Δρ επί Αq.Και όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι ζούν και περπατούν πάνω στην κόψη της αστραπής.
Η απροσδιοριστία είναι το αλφαβητάριο του βιβλίου της φύσης. Ο μεγάκοσμος την κρύβει στο υποθετικό σημείο αναστροφής του βέλους του χρόνου, Όταν θα συμβεί η αντιστροφή από τη διαστολή στη συστολή της πορείας του σύμπαντος. Ο μακρόκοσμος τη λέγει σε ένα εκατομμύριο παραδείγματα. Ο μικρόκοσμος τη σημαίνει στα Δέλτα του πε και του κιου του ηλεκτρονίου.
Η απροσδιοριστία ούτε λέγει, ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει. Σύμφωνα και με την πρώτη σύλληψή της από τον Ηράκλειτο.
Τα νερά στον ποταμό του Ηράκλειτου, που ποτέ δεν τα πατάς, γιατί πριν φτάσουν έφυγαν κιόλας, είναι τα Δέλτα του p και q
Όλα στον κόσμο αλλάζουν εκτός από τον ίδιο τον νόμο της αλλαγής, είναι τα Δέλτα του p και του q.
To άνω κάτω οδός μια, η αρχή και πέρας επί κύκλου κοινόν του Ηράκλειτου είναι τα Δέλτα του p και του q.
Το Δέλτα στο p της πλατωνικής Πενίας και στο q του πλατωνικού πόρου, που γέννησαν τον έρωτα.
Η ισόπαλη πάλη, ανάμεσα στα γκραβιτόνια των βαρυτικών καις τα φωτόνια των ηλεκτρομαγνητικών δυνάμεων στη διελκυστίνδα του ήλιο, είναι τα Δέλτα του p και του ς που μας χαρίζουν τη ζωή, το φώς και το θάνατο.
Ο Φθινόπωρος να καταλεί της άνοιξη για να τη χρεωθεί και ο θέρος να κηδεύει τον χειμώνα στον τάφο του κηδευτή.
Σε γενικές γραμμές η θεωρία του Χάους και η αρχή της απροσδιοριστίας διέπουν τον κόσμο. Όταν τα πάντα στην αρχή είναι απόλυτα προσδιορισμένα και έχουν απόλυτα προβλέψιμη πορεία αν ξεφύγει το παραμικρό απειροελάχιστα που δεν φαίνεται καν τότε το αποτέλεσμα είναι εκτός ελέγχου πλήρες χάος. Τα πάντα ξεφεύγουν και έχουμε άλλα αντί άλλων. Τα πάντα στην κόψη του μαχαιριού την ώρα της αστραπής. Όταν κάτι είναι και δεν είναι ταυτόχρονα, είναι παντού και πουθενά, τότε υπάρχει κάποια στιγμή λάμψης που τα πάντα είναι δυνατά. Αυτά συμβαίνουν στην κβαντομηχανική με τα κβάντα τα απειροελάχιστα στοιχεία της ύλης. Και είναι αξιώματα μαθηματικής έρευνας. Έτσι λειτουργούν οι μεγαλοφυίες στη κόψη τη στιγμή της αστραπής.
Ηράκλειτος Αυτή η ροή του χρόνου, η συνεχής αυτή μεταβολή που τα πάντα αλλάζουν στο διηνεκές, μας επιτάσσει να συνειδητοποιήσουμε πως η εικόνα που σχηματίζουμε για τον κόσμο δεν είναι διαρκής, είναι μια στιγμιαία εικόνα. Το επόμενο λεπτό τα πάντα είναι διαφορετικά κι ας φαίνονται ίδια. Το είναι σταθερό, παρά γίνεται αντιληπτό μόνο μέσα από την αλλαγή που οδηγεί σε αέναη κυκλική πορεία, όπου τα πάντα διαλύονται και ξαναδημιουργούνται. (Μετάφραση Κ.Αξελός).
Δεν υπάρχει παρελθόν παρόν μέλλον αλλά ένα διαρκές γίγνεσθαι, ένα χωροχρονικό συνεχές. Απλά ο εγκέφαλός μας με τις πέντε αισθήσεις λαμβάνει τρισδιάστατα ενώ στην πραγματικότητα ο κόσμος είναι αντανάκλαση της τέταρτης διάστασης στον τρισδιάστατο κόσμο. Τελικά δεσμώτες είμαστε μέσα στην πλάνη των αισθήσεων στο Σπήλαιο του Πλάτωνα.
Η στιγμή της αστραπής όταν τα πάντα είναι δυνατά. Εκεί συλλαμβάνονται οι ιδέες
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    www.filosofia.gr Αρχική σελίδα -> Συζητήσεις για Θέματα Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Σελίδα 1 από 1

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης





Μηχανισμός forum: PHPBB

© filosofia.gr - Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του.

Υλοποίηση, Φιλοξενία: Hyper Center